O circo ucraíno que triunfa en Praia América: cambia a guerra por xoguetes

Cando se é neno vívese cada segundo cunha intensidade que non se volve a repetir. Non existen os problemas, pandemias nin guerras, ése feliz e o mundo vira ao redor da diversión. Quizais por este motivo o circo ucraíno instalado en Praia América desde a pasada semana centrase o seu espectáculo na infancia. Comezaron o pasado martes con moi boa acollida e de aquí a finais de verán ofrecen un único pase diario que comeza ás 20:30 horas.

A palabra “Ihrashka” significa precisamente iso, xoguetes, e durante 80 minutos traslada aos asistentes a un mundo de cor de rosa onde a imaxinación bota a voar. Que este grupo de acróbatas de idades comprendidas entre os 20 e 26 anos acabase facendo saltos imposibles en Nigrán é mestura dunha serie de desafortunadas circunstancias, pero tamén do azar e da boa fe de Abel Martín, director de La Fiesta Escénica con sede en Oia. Os seus camiños atopáronse en Francia, onde Martín chegou coa súa compañía para desenvolver o show acuático “Oceanía” co circo galo Medrano. A ducia de novos acróbatas acudiu a París para facer unha substitución dun mes mentres o persoal titular atopábase en Ucraína renovando os seus visados. Nese momento estalou a guerra e ambos os dous grupos quedaron bloqueados, os que se atopaban con todo disposto para regresar aos seus postos en París foron chamados a filas e os seus compañeiros sabían que ían correr a mesma sorte en caso de traspasar a fronteira, de modo que quedaron para cumprir o contrato fixado e sen querelo convertéronse en refuxiados de xira permanente.

En xuño finalizou o espectáculo e a partir de aquí La Fiesta Escénica tomou as rendas da situación para evitar que os acróbatas quedasen colgados. Puxéronse en contacto co circo Inimitable, que ademais contaba cunha carpa de 35 metros de diámetro cor Ucraína e comezaron a traballar xuntos buscando unha fórmula que lles permitise un emprego. “Unha vez que nos unimos todo comezou a coller forma e atopamos moitísima colaboración”, relata. Por unha banda, os propietarios do terreo onde están instalados e por outro os donos dos apartamentos onde se aloxan en Mougás mentres que a escenografía, o vestiario e o deseño do propio espectáculo corre por conta da compañía oiense.

A idea xa é unha realidade e ata setembro estarán a traballar en Nigrán, a partir de aí todo é unha incógnita ao non haber prazos nin o que se poderán atopar ao chegar ás súas cidades natais. “As bombas fixeron saltar polo aire edificios e construcións, pero tamén esparexeu a moitísimas familias que saíron do país”, explica Martín. Chegado o momento moverán ficha, por unha banda, ten a posibilidade de reenganchar os contratos en París despois do verán, pero tamén quedar e esperar para ver que ocorre.

Choque cultural e barreira idiomática derrubada a base de smartphones

“Shasha”, “Dima”, “Nikita”, “Yegor”, “Archan”, “Lina” ou “Marina” son algúns dos seus nomes, desde que chegaron pásanse practicamente todo o día adestrando e o pouco tempo que teñen libre aprovéitano para coñecer a zona, organizan excursións ou van á praia, pero a barreira idiomática e cultural suponlles un hándicap importante, aínda que nada que non se poida solucionar cun bo tradutor e a base de costume. Precisamente as súas conversacións funcionan así, smartphone en man e tecleando palabras para poder comunicarse. “O único positivo aquí é que mentres eles aprenden castelán eu collo nocións de ruso”, explica Martín, mentres lembra que ao principio os acróbatas quedaban moi sorprendidos cos hábitos sociais dos países latinos. “Non entendían por exemplo como os homes en Francia saúdanse dándose tres bicos, para eles non é unha conduta apropiada. Finalmente saíron da súa burbulla, somos diferentes, máis cálidos e isto ao final acaboulles gustando”, remata.