Patos volve ser pioneira no surf medio século despois

Para que algo se normalice sempre ten que haber unha persoa ou grupo que dea un primeiro paso que co tempo acábese convertendo en tendencia e isto é xusto o que está a pasar na praia de Patos. Do mesmo xeito que fai cincuenta anos ninguén lle dixo á familia Irisarri a repercusión que tería o feito de que se subisen a lombos dunha táboa para probar as ondas de Nigrán, un grupo de mozos está a dar pasos de xigante nun movemento novo, que seguro crecerá, que non é outro que o surf adaptado a persoas con discapacidade física. Pablo Cabezas (campión galego V1), Santiago de Lima (subcampión galego V2), David Mella (campión galego Prone1) e María están chamados a facer historia como os primeiros en abrir a veda ou en cultivar títulos a nivel autonómico.

Todos teñen a súa sede en rúa Cansadoura, no Quenlla Surf Club, practicamente os pioneiros de toda Galicia, da man dunha entidade que naceu como club Surfeiros alá polo 2010 e á que sempre lle chamou moito a atención o feito de que Nigrán contase con multitude de asociacións para persoas con discapacidade intelectual e que ningunha escola fixásese neles á hora de penetralos nesta práctica. En 2012 e co apoio da Federación Galega tiráronse á piscina e crearon a primeira actividade aberta a este sector bautizada como “A túa primeira onda”, pero pronto refugaron a idea de facer eventos meramente competitivos para enfocalo a un punto de vista lúdico, dado que a súa tipoloxía dificulta moito a creación de categorías concretas.

O culpable de que Nigrán sexa un referente a nivel galego mesmo nacional ten nome e apelidos, Luis Pena, ao que os seus amigos chámanlle “Kaiser”, pluriempregado e amante do surf. O seu tesón e constancia débense a algo, e é que está convencido de que vai lograr algo grande, proba diso é que é un dos principais promotores do Campionato de España federado e colocou a Patos no candeleiro. Dúas das tres edicións celebradas desde a súa creación en 2019 disputáronse en Nigrán, onde deportistas de todo o territorio puxeron a proba as súas habilidades coas Cíes de fondo.

“Na maioría de casos os límites márcanolos a contorna”

Cualificativos como heroico, inclusivo, integrador ou emotivo sáenlles literalmente “polas orellas”, e mesmo lles amola, porque reivindican que se lles trate como a un máis. Son capaces de coller o autobús, de irse de cañas, de saír de marcha, de facer deporte ou de pasarse bebendo copas, algo normal en xente da súa idade, e o certo é que se senten capacitados para todo. “Facemos surf, Pablo non ve absolutamente nada e Mella, estando nunha cadeira de rodas, tamén, e gañan”, exclama de Lima, quen explica que na maioría de casos as barreiras veñen motivadas polos clichés ou mesmo pola contorna na que se moven. “A inclusión é moi bonita, pero necesitamos duns medios que a outros non lles fan falta, uns recursos que ás veces son difíciles de conseguir e aí chegan as limitacións”.

O que hai que conseguir é que a xente, as administracións ou as empresas déanse conta de que a correa nola poñen eles”, reitera, mentres insiste en que “temos as ganas, somos valentes e facemos deporte, ademais estamos nisto non por romper barreiras senón por diñeiro e fama”. Bromas aparte, todos coinciden en que Nigrán está a facer un bo traballo respecto diso. “É de agradecer o apoio que recibimos do alcalde”, afirman. Para eles a integración é, ademais, “buscarse a vida” para ir ata Patos desde Vigo sen ter que estar a dispoñer do tempo dos demais para que os acheguen e lévenos de volta.

Neste sentido, tanto de Lima como Cabezas puxeron o seu exemplo concreto. Traballan na ONCE, e están convocados pola Federación para participar nun campionato en Canarias, con todo, a súa empresa non lles concede días porque o surf non está recoñecido pola Federación de Deportes para Cegos nin deporte paralímpico, terán que recorrer aos seus días de vacacións. “Gustaríanos que nos desen máis facilidades”, reiteran.