Para que algo se normalice sempre ten que haber unha persoa ou grupo que dea un primeiro paso que co tempo acábese convertendo en tendencia e isto é xusto o que está a pasar na praia de Patos. Do mesmo xeito que fai cincuenta anos ninguén lle dixo á familia Irisarri a repercusión que tería o feito de que se subisen a lombos dunha táboa para probar as ondas de Nigrán, un grupo de mozos está a dar pasos de xigante nun movemento novo, que seguro crecerá, que non é outro que o surf adaptado a persoas con discapacidade física. Pablo Cabezas (campión galego V1), Santiago de Lima (subcampión galego V2), David Mella (campión galego Prone1) e María están chamados a facer historia como os primeiros en abrir a veda ou en cultivar títulos a nivel autonómico.
Todos teñen a súa sede en rúa Cansadoura, no Quenlla Surf Club, practicamente os pioneiros de toda Galicia, da man dunha entidade que naceu como club Surfeiros alá polo 2010 e á que sempre lle chamou moito a atención o feito de que Nigrán contase con multitude de asociacións para persoas con discapacidade intelectual e que ningunha escola fixásese neles á hora de penetralos nesta práctica. En 2012 e co apoio da Federación Galega tiráronse á piscina e crearon a primeira actividade aberta a este sector bautizada como “A túa primeira onda”, pero pronto refugaron a idea de facer eventos meramente competitivos para enfocalo a un punto de vista lúdico, dado que a súa tipoloxía dificulta moito a creación de categorías concretas.
O culpable de que Nigrán sexa un referente a nivel galego mesmo nacional ten nome e apelidos, Luis Pena, ao que os seus amigos chámanlle “Kaiser”, pluriempregado e amante do surf. O seu tesón e constancia débense a algo, e é que está convencido de que vai lograr algo grande, proba diso é que é un dos principais promotores do Campionato de España federado e colocou a Patos no candeleiro. Dúas das tres edicións celebradas desde a súa creación en 2019 disputáronse en Nigrán, onde deportistas de todo o territorio puxeron a proba as súas habilidades coas Cíes de fondo.
“Na maioría de casos os límites márcanolos a contorna”
Cualificativos como heroico, inclusivo, integrador ou emotivo sáenlles literalmente “polas orellas”, e mesmo lles amola, porque reivindican que se lles trate como a un máis. Son capaces de coller o autobús, de irse de cañas, de saír de marcha, de facer deporte ou de pasarse bebendo copas, algo normal en xente da súa idade, e o certo é que se senten capacitados para todo. “Facemos surf, Pablo non ve absolutamente nada e Mella, estando nunha cadeira de rodas, tamén, e gañan”, exclama de Lima, quen explica que na maioría de casos as barreiras veñen motivadas polos clichés ou mesmo pola contorna na que se moven. “A inclusión é moi bonita, pero necesitamos duns medios que a outros non lles fan falta, uns recursos que ás veces son difíciles de conseguir e aí chegan as limitacións”.
O que hai que conseguir é que a xente, as administracións ou as empresas déanse conta de que a correa nola poñen eles”, reitera, mentres insiste en que “temos as ganas, somos valentes e facemos deporte, ademais estamos nisto non por romper barreiras senón por diñeiro e fama”. Bromas aparte, todos coinciden en que Nigrán está a facer un bo traballo respecto diso. “É de agradecer o apoio que recibimos do alcalde”, afirman. Para eles a integración é, ademais, “buscarse a vida” para ir ata Patos desde Vigo sen ter que estar a dispoñer do tempo dos demais para que os acheguen e lévenos de volta.
Neste sentido, tanto de Lima como Cabezas puxeron o seu exemplo concreto. Traballan na ONCE, e están convocados pola Federación para participar nun campionato en Canarias, con todo, a súa empresa non lles concede días porque o surf non está recoñecido pola Federación de Deportes para Cegos nin deporte paralímpico, terán que recorrer aos seus días de vacacións. “Gustaríanos que nos desen máis facilidades”, reiteran.
