Fai non demasiado tempo puxéronse de moda os programas televisivos no que o protagonista cun alarde de mestría corrixía en moi pouco tempo malos hábitos ou teimas en mascotas que donos non eran capaces en meses. Roberto Otero Domínguez non é César Millán nin tampouco está especializado en solucionar problemas de conduta en cans, o seu son as galiñas. A día de hoxe e sen saber moi ben por que presume de ter uns animais de compañía canto menos singulares e que o seguen alá onde vai, unha delas subida mesmo ao seu ombreiro. Chámase Chicha e é unha galiña “poñedeira”, pero tamén están Blanquiña, Rosiña e Quica. “Sempre hai algunhas peculiares”, explica.
Con todo, esta relación pode entenderse mellor desde dentro, como prexubilado dispón de moito tempo libre que pasa entretido desde o seu taller situado nun terreo anexo á súa leira situada no núcleo gondomareño. Dentro deste recinto ten o curral que supera con fartura os 100 metros cadrados que se se examina con detemento axuda a comprender a complicidade que as súas compañeiras de rutina teñen con el. Para empezar aquí a sucidade brilla pola súa ausencia, todos os días limpa a conciencia os diferentes espazos onde en total alberga a 16 exemplares, trece poñedeiras, un galo e dous do país. Unha vez que remata e todo está libre de excrementos estende un manto de herba polo chan. Pero os detalles non terminan aquí, os comedoiros están adaptados e neles bota unha mestura que antes “cociña” composta por cereais e “magarza” de río, trevo e herba que corta á xuliana coma se dunha ensalada tratásese. Tamén coloca follas de verza en diferentes puntos para que elas “piniquen” e en función da tempada, sandías, mazás ou mesmo tomates. Bota todo a partes iguais coidando de que as galiñas veteranas non abusen das “novatas” porque segundo asegura as súas compañeiras son moi xerárquicas, así todas poden comer.
Cada estancia conta cun percorrido fabricado con tabliñas, os poñedoiros e ademais de iluminación, bebedoiros con auga corrente mediante tubaxes controladas por válvulas de paso, cortinas e estores para manter baixo control ao sol, xanelas abatibles para favorecer o fluxo de aire e mesmo calefacción que conecta mediante un programador nas noites máis frías. No verán fai á inversa con ventiladores. Ademais para que non se estresen ponlles a radio todos os días. “A música non pode faltar”, explica entre risas, mentres soa de fondo a emisora Verbena FM. “Para min os animais son fundamentais e todo o que poida facer para que estean mellor fareino”, aclara.
As rutinas de Roberto e as súas compañeiras non entenden de domingos, festivos nin festas de gardar. Os días empezan ás 8:30 da mañá, prepáralles un prato que repite catro veces ao día, almorzo, comida, merenda e cea. Ao longo da mañá cando están todas fóra ábrelles a cancela e sácaas a pasear, o seu recreo, mentres está con elas sempre acompañado dun pau que utiliza para “garabellar” no chan en busca de miñocas. “Non sei moi ben por que pero fanme caso, será porque pasamos moito tempo xuntos”, aclara. Para Roberto é unha obrigación, estea onde estea sabe que a determinadas horas ten que ocuparse das súas galiñas e nunca falla, por moitos anos.
Todo feito en casa e non por iso menos efectivo
Roberto é un auténtico artista, aproveita os seus coñecementos en albanelería e carpintería, ao que se dedicou profesionalmente, para fabricalo todo en casa. Todo o que fai parte de materiais reciclados e non por iso funcionan peor, todo o contrario. Estores funcionais co mesmo sistema que os que se poden atopar en tendas, comedoiros deseñados para que as galiñas tiren o mínimo polo chan e protexidos con goma de mangueira; poñedoiros fabricados con retais de madeira contrachapada rematados con ribetes metálicos para que non inchen coa humidade, ata teñen xanelas e tellados imitando a tella. A zona traseira está aberta pero cuberta por zonas con toldos para ter sol e sombra, e todo o recinto está protexido con enreixados para evitar as tentacións dos depredadores.
