A unha das obras insignes do arquitecto Antonio Palacios no Val Miñor os anos lle levan pasando factura desde hai décadas. O Templo Votivo do Mar resiste as inclemencias a duras penas, con humidades en forma de filtracións e gretas que nos últimos meses non fixeron máis que ir a peor polo mal tempo, desconchóns no formigón dos encintados e vidreiras e un verdín no seu interior que parece instalarse a perpetuidade no conxunto. Este contexto é unha fonte constante de dores de cabeza para o seu párroco, don José Diéguez Dieppa, que con axuda dos fregueses trata de manter a frote un barco que de non actuar acabará índose ao fondo do océano.
Tras anos reivindicando unha actuación integral, parece que a Administración autonómica está a mover ficha. Fai menos dun mes, Dieppa recibiu a visita duns técnicos que segundo explicou viñan de parte de Patrimonio, realizaron unhas catas na pedra e un estudo de fotometría servíndose de drons que examinaron palmo por palmo o exterior e o interior do conxunto. Polo momento segue á espera da elaboración do informe que marque a estratexia de rehabilitación que non só garantirá a súa integridade, senón que tamén devolverá o esplendor á obra do soado arquitecto porriñés catalogada por moitos como unha das igrexas máis importantes de Galicia.
Mentres Patrimonio non se pronuncia, asociacións como Amigos dos Pazos e diversos grupos políticos presionan para que dunha vez por todas tómense medidas respecto diso. Uns envían escritos ás autoridades políticas e outros se “pelexan” no Parlamento, entre reproches o tempo segue correndo en contra.
Desde hai anos o seu rosetón principal, así como as súas vidreiras están enfundadas con mallas de metal para evitar desprendementos, unha das balconadas interiores mostra unha deterioración crítica na súa base debido á corrosión interna dos nervios metálicos, visibles, que ao incharse acabaron rebentando o seu recubrimento de cemento e a cara interna da pedra está visiblemente mollada, mesmo con musgo. Se todo isto non fose pouco o mal tempo de finais de ano e inicio de 2023 cebáronse como nunca coa construción, Dieppa aínda lembra arrepiado auténticas fervenzas de auga coándose ao interior da igrexa. “Foi algo incrible”, relata. Como consecuencia diso empezaron a desprenderse partes da placa que separan as diferentes alturas da torre e varios dos confesionarios que xa estaban afectados por avelaíña recibiron o seu toque de graza, acabaron podrecéndose e houbo que retiralos. “Non podo colocar os novos, así que toca esperar”, mantén. Agora só queda unha dose máis de paciencia, que compaxina cos traballos de mantemento do conxunto como a reposición de tellas rotas ou o limpado de canlóns.
