A conclusión obtida tras dous meses de areais libres de mantemento na comarca do Val Miñor é que a natureza segue o seu curso allea á acción humana. Praias de aspecto salvaxe para uns ou descoidadas para outros onde a vexetación comeza a estenderse por lugares impensables a un mes da entrada do verán, así como pequenas plantas en flor salpicadas por unha superficie na que o sentido común dítanos que calquera forma de vida é impensable.
Este contexto repítese practicamente do mesmo xeito en toda a franxa costeira miñorana aínda que agudizado nos espazos naturais dotados de dunas, por exemplo o caso de Praia América en Nigrán ou A Ladeira en Baiona. Aquí a evolución experimentada nos últimos 60 días salta á vista, e as acumulacións de area creceron a un ritmo asombroso excedendo o espazo delimitado polos operarios municipais para preservar tanto as zonas dunares como os ecosistemas que crecen sobre elas. Sobre as paredes do paseo marítimo e excedido o tramo de Panxón, a area movida polo vento vai rubindo polos muros máis baixos quedándose nalgunhas zonas a un palmo do enlosetado do firme. Esta situación repítese por exemplo na Praia de Santa Marta a pesar de carecer de dunas. Aquí deposítase sobre o pequeno muro que delimita o acceso empedrado do río. Ademais de multitude de plantas chama a atención un gran chanzo formado polas mareas que rolda o metro de altura, no medio e medio do espazo que todos os veráns é invadido por toallas, nenos e maiores.
Na Ladeira a situación é moi similar á de Praia América, pero ao seu inicio o impacto é maior pois a vexetación nada nos últimos meses forma xa auténticas matogueiras que dividen a primeira liña en dous espazos delimitados e repletos de paus, canas ou pedras que presumiblemente foron arrastradas polas correntes. Ademais unha manta de vexetación esténdese desde o carril bici apropiándose do areal espazo dentro formando unha prolongación natural do mesmo.
Unha vez que o plan de desescalada finalice os areais volverán ao seu estado habitual pero o seu aspecto actual denota que a capacidade de rexeneración da contorna é moito máis rápida sen as interferencias producidas polo home.
